nagrania muzyki i audiosfery

tworzy się :-)

pisanie scenariusza

Co to jest „dobry scenariusz” — czyli niemożliwe…

Dobry scenariusz to taki, z którego powstanie dobry spektakl. Proste, ale nie do końca. Zależność jest taka: z dobrego scenariusza można zrobić spektakl dobry albo spektakl zły. Ze złego scenariusza nie można zrobić spektaklu dobrego. Niemożliwe. I niestety sprawdzone wielokrotnie :-)

 

 

Scenariusz to spektakl na papierze. Scena po scenie — wszystko co ważne.
Scenariusz jest na początku. Scenariusz inspiruje reżysera, wykonawców .
Można by go porównać z projektem architektonicznym. Scenariusz to projekt architektoniczny spektaklu. Wiadomo jakie są fundamenty, jaki jest kształt, jaki jest dach.
Na podstawie scenariusza tak jak na podstawie projektu architektonicznego można całość ogarnąć, poznać, a przede wszystkim można zdecydować czy się nam podoba, czy nie.

 Miejsce złych scenariuszy jest w koszu na śmieci.

kostiumy ... czyli walka z materią

 inspiracje kostiumowe :-)


szkoła

fabryka

 dworzec, gospoda

piaskownica

Groβmarkthalle - Gemüsemarkt

Dawny targ artykułów spożywczych / Tęczowa 83

CIA historia

Fabryka Armatury Sanitarnej Georgi & Bartsch AG GEBA (dawna) 
Sanitäre Anlagen Dusche Waschtisch Georgi & Bartsch AG



Pierwotnie do 1927 r. zakład przemysłowy należący do Enzinger Union Werke AG z Mannheim - produkcja elementów maszyn dla rozlewni (płuczek, korkownic, pras filtrujących, myjek). W 1927 r. zakład był nieczynny i został sprzedany za 280 tys. marek spółce Georgi&Bartsch zajmującej się handlem armaturą wodną i gazową (rury). Po 1945 r. mieściła się tu Centrala Handlowa Przemysłu Metalowego, która oferowała do sprzedaży naczynia kuchenne z emalii, zabawki z blachy, lodówki, scyzoryki, nożyczki, żyletki, komplety kominkowe i biurkowe, nakrycia stołowe, okulary przeciwsłoneczne. Obecnie jest to siedziba wielu podmiotów mających w tym obiekcie składy handlowe (hurtownie) i od 2012 roku Centrum Inicjatyw Artystycznych. :-)

 

Balerinka - historia

Dziecięce Studium Baletowe "BALERINKA" 

założone zostało przez wybitnego pedagoga i choreografa Zofię Mikosz-Maszyńską w 1962 roku. Od 1997 roku wpisane jest do ewidencji niepublicznych placówek oświatowych Kuratora Oświaty we Wrocławiu. 
Minęło już ponad pięćdziesiąt lat od dnia, w którym Zofia Mikosz-Maszyńska założyła we Wrocławiu Dziecięce Studium Baletowe "Balerinka". Były to trudne czasy dla podejmowania prywatnych inicjatyw, ale powiodło się. Na urozmaicone zajęcia przychodziło coraz więcej dzieci. Nie tylko po to, by nauczyć się rytmiki, pozycji baletowych, kroków krakowiaka czy szpagatu. Przyciągała je niezwykła pogoda ducha pani Zofii, jej indywidualne podejście do każdego dziecka i niezwykły dar wiary w możliwości małego człowieka.

W tej atmosferze dorastała Ewa Miedzińska. Pomagała pani Zofii - swojej Babci prowadzić zajęcia, poszerzała repertuar zajęć o nowe propozycje. Jeździła na różne warsztaty, uczęszczała na kursy, aby potem nowinki uatrakcyjniły repertuar ćwiczeń ruchowych. Nie był to jednak dobór przypadkowy. Wszystko, bowiem, co proponowano uczniom "Balerinki" miało na celu nie ruch sam w sobie, opanowanie kroków czy choreografii, lecz przede wszystkim rozwój. To rozwój uczniów nadawał sens działaniom na sali, tworzeniu spektakli, organizowaniu występów.

Liceum historia

LO Nr XVII im. A. Osieckiej we Wrocławiu

Nowoczesne państwo niemieckie w drugiej połowie XIX i na początku XXw kładło silny nacisk na kształcenie społeczeństwa. Budowano wiele szkół, a i dla Wrocławia był to czas najbardziej intensywnego rozwoju budownictwa szklonego. Na podstawie projektu Plüddemanna, przy współpracy z architektem magistrackim Karlem Klimem zbudowano wówczas 25 budynków szkół ludowych, 6 szkół średnich, 3 wyższe zakłady naukowe. Szkoła ludowa przy ulicy Tęczowej 60, dzieło Plüddemanna to szkoła stopnia podstawowego.

Powstała w latach 1891-1893 z inicjatywy miejskiego radcy do spraw szkolnictwa doktora Otto Pfundtnera i burmistrza Wrocławia Georga Bendera Program budowy szkół ludowych opierał się na idei szwajcarskiego pedagoga Johanna Heinricha Pestalozziego (1746-1827), w której kształcenie umysłowe, moralno-religijne i fizyczne przebiegało harmonijnie. Obok nauki czytania, pisania i rachunków wprowadzano elementy geometrii, rysunku, geografii, muzyki, gimnastyki, pracy na roli, w gospodarstwie wyposażonym w pomoce naukowe Lekcje rysunku i śpiewu odbywały się w aulach usytuowanych na ostatnim piętrze lub poddaszu. Sale gimnastyczne znajdowały się w osobnych budynkach a w trosce o higienę uczniów w wielu szkołach urządzono łaźnie.

Szkoła ludowa przy ulicy Tęczowej 60 była jedną z pierwszych szkół wybudowanych w oparciu o zasady Pestalozziego. R.Plüddemann zaprojektował trzy piętrowy budynek na planie prostokąta, a wnętrze podzielił na trzy trakty z korytarzem pośrodku Znajdowało się tam 31 izb lekcyjnych, pokoje konferencyjne, sala do rysunku i śpiewu (III piętro). Na parterze umieścił mieszkanie rektora i woźnego. Wolnostojącą salę gimnastyczną połączył z budynkiem szkoły krytym łączeniem przy sali zaś umieścił łaźnię.

Budynek szkoły zaprojektował Plüddemann w stylu neogotyku hanowerskiego, z elewacjami licowanymi czerwoną cegłą i dekorowanymi elementami glazurowymi.
W 1945r. został uszkodzony trójkątny szczyt ryzalitu frontów i sygnaturka z cebulastym hełmem. Po wojnie wprowadzono niewiele zmian.